Balil Gjini is one of the most distinctive contemporary voices of Albanian literature. He is known for his lyrical prose and philosophical depth. He is also committed to linguistic originality. His work spans novels, poetry, short stories, and translations of major European authors.
Balil Gjini, i lindur më 16 qershor 1950I lindur në Lazarat të rrethit të Gjirokastrës në Shqipëri , ai është shkrimtar i gjuhës shqipe . Ai jeton në Berat , Shqipëri.
Balil Gjini- Biografia
Ai studioi gjuhë-letërsi në Universitetin e Tiranës . Më pas, nga viti 1988, punoi si gazetar për gazetën Kushtrimi në Berat , ku qëndroi deri në rënien e regjimit komunist. Ai mori pjesë në lëvizjen për demokratizim dhe ishte kandidat për Partinë Demokratike në zgjedhjet e para në vitin
Mars 1991Nga viti 1992 deri në vitin 2007, ai ishte drejtor i Bibliotekës Publike të Beratit. Sot, përveç shkrimit të romaneve, tregimeve të shkurtra dhe poezive, Balil Gjini përkthen në shqip autorë të tillë si
Michel Tournier ,
Milan Kundera . Jean Joubert. Bohumil Hrabal. Jean Baudrillard.
Veprat
- Egrushja, roman, 2025, Albas[1][2][3]
- Unëgjinjtë (sipas Gjinit), poezi, Zenit, Tiranë, 2023[4], Vëllimi “Unëgjinjtë (sipas Gjinit)” është vlerësuar nga kritika letrare për origjinalitetin gjuhësor, ku spikat artikulli “Midhja që përsos nga brenda guackën” i Agron Tufës.[5] http://agrontufa.com/2023/11/23/midhja-qe-persos-nga-brenda-guasken/
- Bishti i dhelprës, roman, Zenit, Tiranë, 2021. ISBN 978-9928-293-16-9 [6]
Revista Letrare: [7]
- Teqeja e shterpave, roman, Zenit, Tiranë, 2017 (Finalist i Çmimit Kadare 2017).[8][9]
- Astar mëndafshi, poezi, Zenit, Tiranë, 2015.[10]
- E katërta, roman, Zenit, Tiranë, 2013.[11]
- Melusina, roman, Zenit, Tiranë, 2011.[12]
- Flatra të fluturta fjalësh, poezi, Toena, Tiranë, 2007.[13]
- Mulliri që bluante trëndafilë, roman, Toena, Tiranë, 2004.[14][15]
- Po, e zi, poezi, Uegen, Tiranë, 2003.[16]
- Engjëll i nëmur, roman, Toena, Tiranë, 2001.[17][18][19]
- Magjepsja e zuskave, tregime, Uegen, Tiranë, 2001.* Magjepsja e zuskave, tregime, Uegen, Berat, 1999.[20]
- Tre gisht nder, tregime, Uegen, Tiranë, 1998.[21][22][23]
- Përurim, poezi, Naim Frashëri, Tiranë, 1997.[24]
- Fantazma ëndrrash, poezi, Uegen, Tiranë, 1994.[25]
Përkthime
- Adhurimi i mbretërve magë (roman), Michel Tournier — Arka e Noes, 2025.[26] Mbi librin: Episodi i Tre Mbretërve, të cilët erdhën nga Arabia e lumtur për të adhuruar Fëmijën Jezus, nëse është vetëm tema e disa rreshtave të vetëm njërit nga katër Ungjijtë, ka goditur thellë imagjinatën e njerëzve për dy mijë vjet. është homazh i popujve të largët për Shpëtimtarin, është ndoshta edhe më shumë, shpërthimi madhështor dhe mahnitës i NJë mijë e një Netëve në shpellën e Lindjes së Krishtit. Kush ishin ata? Nga erdhën? Pse e kishin lënë mbretërinë e tyre? çfarë gjetën ata në Jerusalem – me Herodin e Madh – e pastaj në Betlehem? Historia dhe legjenda, duke heshtur, i lanë shteg një romancieri t’u përgjigjej këtyre pyetjeve. Kështu na thotë ky libër: Gaspardi, Mbreti i Zi, kishte një dhimbje zemre; i riu Melchior, i dëbuar nga froni i tij nga një grusht shteti, po përjetonte një dramë politike; Balthazari, mbreti mbrojtës, erdhi në Betlehem për të kërkuar rehabilitimin e imazhit, të mallkuar nga Dhiata e Vjetër, dhe certifikatën e lindjes së artit të krishterë. Megjithatë, surpriza e kësaj historie është në pjesën e fundit. Autori merr atje traditën e një Magu të katërt, për të cilin, Ungjilli nuk flet, sepse, pasi erdhi nga larg, mbërriti shumë vonë dhe e humbi takimin në Betlehem. Por është shkruar se i fundit do të jetë i pari dhe fati i Taorit, Princit të Mangalores, pasi ka qenë më i gjati dhe më i dhembshmi, do të jetë gjithashtu më prekësi dhe më i lavdishmi. Duke u larguar me qëllimin qesharak për të zbuluar recetën e rahat-llokumit me fëstëk, Taori gjen Eukaristinë dhe ai bëhet, pas Shën Gjon Pagëzorit, martiri i parë i krishterimit. Me këtë histori naive dhe të dhunshme, Michel Tournier gërmon në burimet e spiritualitetit perëndimor dhe ai na jep versionin e tij origjinal të Legjendës së Artë. Mbi autorin Michel Tournier (1924-2016) ishte filozof dhe shkrimtar francez, kandidat për Çmimin Nobel. Ka fituar Çmimin e madh të Akademisë së Shkencave për romanin “Premti, ose Limbat e Paqësorit” dhe Çmimin Goncourt për “Mbreti i verrishtave”.
- Hebrenjtë, një popull vetmitar (ese), Emil Cioran — Arka e Noes, 2025. [27] Në moshën njëzet vjeçare i doja gati me keqardhje që s’isha i tyre. Pak kohë më pas, duke mos mundur t’ua fal që kishin luajtur një rol parësor në rrjedhën e kohës, fillova t’i urrej me tërbimin e një dashuri-urrejtësi. Shkëlqimi i kudopranisë së tyre më bënte ta ndieja më mirë obskurantizmin e vendit tim, i cili, siç e dija, ishte i dënuar të mbytej e të zhdukej; ndërsa ata, e ndieja po aq mirë se, çfarëdo të ndodhte, do të mbijetonin…
- Silogjizmat e hidhërimit (ese), Emil Cioran — Zenit, 2025.[28] [29] Ciorani preferonte ta emёrtonte veten njё agnostik; refuzonte tё mbahej si mendimtari mirёfilli, ndjehej në margjina të letërsisë. E kë të besosh! Se prapë diku kthehet të thotë që “ne jemi realisht ne, vetëm kur duke u vёnё ballё vetes nuk përkojmё, s’përpuqemi me asgjë, as edhe me singularitetin tonё
- Historia dhe Utopia (ese), Emil Cioran — Zenit, 2023.[30] Historia dhe utopia, tundimi për të ekzistuar, demiurgu mortje, padobia e të qenit lindur apo silogjizma të hidhërimit. Inkursioni tij nuk është as prej shenjti as prej antishenjti, pikërisht se mungon rrugëtimi shënjues.
- Ushtrime admirimi (ese), Emil Cioran — Zenit, 2019.
- Pohime dhe anatema (ese), Emil Cioran — Zenit, 2016.[31] Të lexosh është të lësh dikë tjetër të lodhet për ty. Forma më delikate e shfrytëzimit.
- Pavdekësia (roman), Milan Kundera — Pika pa sipërfaqe, 2015.[32] [33] [34] [35]
"Pavdekësia" rrëfen ngjarje në dy periudha kohore: Në Francën bashkëkohore, Anjeza, e martuar dhe me një vajzë të rritur, ndihet e tëhuajësuar nga i shoqi, e bija dhe motra e saj. Në Vajmarin e shekujve 18-19, Gëtja, tashmë i martuar prej kohësh dhe drejt pleqërisë, përjeton një histori të ngatërruar me Betina Brentanon, njëzet vjet më e re se ai dhe e sapomartuar.
- Testamentet e tradhëtuara (ese), Milan Kundera — Pika pa sipërfaqe, [36] Sepse mbërthimi i botës reale bën pjesë në përcaktimin e vetë romanit; por si të kapet dhe të jepet përmes një loje magjepsëse të fantazisë? Si të jetë e rrefkët në analizën e botës dhe, në të njëjtën kohë, papërgjegjshmërisht e çlirët në ëndërrimet zbavitëse?
- Një vetmi me shumë zhurmë (roman), Bohumil Hrabal — Zenit, 2009/2010.[37] Ironia prageze është melankolia e një bëme eterne, një lojë në dukje infantile, e krisur dhe e marrë në kuptimin sipëran, është beteja e kotë për njeriun dhe vizionin e tij të botës që e rrethon, është luftë e hominizmit ndaj humanizmit formal dhe konvencional, një betejë kundër asoj teorie lumturake të shtetit dhe kundër aparatit burokratik.
- Për Francën (ese), Emil Cioran — Zenit, 2010.[38] Ç’libër i çuditshëm! Nisur për t’iu kushtuar Dekadencës së Francës, ai, sipas gjasave, në të vërtetë është një Himn për Francën, një himn dashurie.
- Amerika (ese), Jean Baudrillard — Zenit, 2009.[39] Lexo Amerikën të zbulosh të nëndheshmen e një kontinenti përrallash. Të qasësh një tjetër univers, një tjetër kohë, një tjetër botë. Të rrokësh imazhet e një utopie të çuditshme që, pa reshtur, përkundet mes ëndrrës dhe realitetit.
- Mbreti i verishtave (roman), Michel Tournier — Ombra GVG, 2008.[40] “Mbreti i verrishtave” është orvatja e shkrimtarit për të trajtuar një temë krejtësisht të allasojtë: temën e burrit, i cili, gjithë jetën e vet s’bën gjë tjetër veçse kthehet në një fëmijëmbartës. Por, në të vërtetë, ky burrë me fëmijët kalipeç, që përçapet rrugëve për t’ u kthyer në banesën e vet, është një shënjtor, apo një monstër, është një ëngjëll, apo një lugat?
- Historitë e pyllit të thellë (tregime), Jean Joubert — Shtëpia Botuese 55, 2007.